To jest stara wersja strony!
Dychotomia dynamika–statyka stanowi ciekawe zestawienie (pozornych) przeciwieństw. Można ją uznać za jedno z podstawowych rozróżnień metafizycznych. Historycznie uwypukla się, gdy porównujemy filozofię Heraklita i Parmenidesa. Rozróżnienie dynamicznego i statycznego punktu widzenia ma znaczenie dla rozważań nad naturą języka, opisu i metodologii badań naukowych.
Próbując opisać przejawy dynamiki i statyki, szybko odkrywamy podstawowe różnice między nimi. Konwencjonalny język sam bazuje na statycznych strukturach, w związku z czym pozwala opisywać bezpośrednio jedynie statyczne struktury. Na potrzeby opisu dynamiki, wprowadzamy pojęcie zmiany jako różnicy stanu pomiędzy wyróżnionymi punktami w czasie (to podstawowe rozumienie systemu dynamicznego). Choć teoretycznie taki opis można dowolnie uszczegóławiać, intuicyjnie wydaje się on ograniczony. Z drugiej strony można powiedzieć, że jako żywe organizmy jesteśmy dynamicznymi istotami funkcjonującymi w dynamicznym świecie. Nasze doświadczenie na podstawowym poziomie jest dynamiczne, a statyczne elementy wyłaniają się jako abstrakcje.
Podsumowując: w języku ujmujemy statykę bezpośrednio, a dynamikę pośrednio. W doświadczeniu dotykamy dynamiki bezpośrednio, a statyki pośrednio. Uzasadnia to traktowanie dynamiki i statyki raczej jako różnych (komplementarnych) perspektyw niż jako przeciwieństw.