Socjonika to typologia osobowości bazująca na klasycznych typach psychologicznych Junga, sformułowana w latach 70 i 80 przez Aušrę Augustinavičiūtė i rozwijana dalej przez jej współpracowników. Jest popularna przede wszystkim w krajach byłego Związku Radzieckiego. Często przypina się jej łatkę pseudonauki ze względu na skąpe podstawy empiryczne, spekulatywny charakter i mnogość opracowań snujących z goła fantastyczne interpretacje. Jest jednak interesująca z kilku względów:
-
Zamiast statycznego opisu cech charakteru proponuje ogólny model dynamiki procesów poznawczych, która może prowadzić do różnych zachowań w zależności od społecznego kontekstu, kultury itp.
Wprowadza typologię relacji międzyludzkich opartą na rodzajach sprzężeń dwóch procesów metabolizmu energo-informacyjnego.
Łączy poziomy obserwowalnego zachowania, percepcji i subiektywnego doświadczenia. Zbliża się do kategorii fenomenologicznych.
Nie uznaje standaryzowanych kwestionariuszy za właściwe narzędzia do badania charakteru. Jako metodę określenia typu osobowości preferuje bezpośrednią interakcję doświadczonego praktyka socjoniki z klientem.